| |
| |
Ekspansja zewnętrzna. Jak wprzódy wspomniano, sprawa sądowa urbanizacji strefy podmiejskiej Tokio odnosi się dziś względnie do obszarów położonych ułożenie ciała Tōkyō-to, w szczególności na terenie Prefektur Kanazawa, Saitama plus Chiba. Dającemu się dostrzec nierównomiernemu rozwojowi tej strefy, w szczególności silnemu na zachodzie dodatkowo południu, usiłuje się przeciwstawiać się wskroś produkowanie infrastruktury na północy, tudzież w ostatnim czasie podobnie na wschodzie, która ma w tym miejscu przydzielić uwagę deweloperów. Celowi temu miały dobrze robić "koleje trzeciego sektora", takie w charakterze Hokuso-Kōdan, Tōyō-Kōsoku oraz, ostatnio, Tsukuba Express. Wschodnim odpowiednikiem "Tama New Town" ma się jeżyć się "Chiba New Town", zaś rozproszone urbanizacje północy próbuje się jednoczyć wskroś administracyjne kreacja miasta Saitama również budowę jego ognisko (さいたま新都心 Saitama shin toshin).
Osuszanie terenów Zatoki Tokijskiej jest od momentu początku epoki Edo jednym z głównych kierunków rozwoju przestrzennego miasta. Już zanim pierwszą wojną światową zabudowywano zestaw sztucznych wysp 月島 Tsukishima oraz 勝どき Kachidoki u wylotu Sumidy, natomiast strefa 芝浦 Shibaura znajdował się do wnętrza trakcie osuszania. Na mocy Planu Odbudowy z 1923/大正12 r. doszedł region 港南 Minato Minami, na brzask od chwili dworca Shinagawa, leżącego z początku na nabrzeżu (prace na przełomie l. 20. także 30.) dodatkowo kompleksy wysp 晴海 Harumi, 豊洲 Toyosu, 潮見 Shiomi - wszystkie na nabrzeżu wschodniej części miasta. Po wojnie kontynuowano prace: powstały wobec tego m.in. wyspy 新木場 Shin-Kiba, 辰巳 Tatsumi, zaś na wschodnim wybrzeżu - 平和島 Heiwajima, 勝島 Katsushima, 八潮 Yashio. Na nowych terenach mieszczą się różne funkcje, od czasu mieszkaniowych, biurowych, sportowo-rekreacyjnych (np. trajektoria wyścigów konnych Ōi, skwer 葛西臨海公園 Kasairinkai-kōen, tokijski Disneyland[11]), po fabryki, składy także urządzenia portowe (w tym np. lotnisko Haneda, kolejowy zajezdnia kontenerowy plus wagonownia pociągów Shinkansen). Sporządzona do wnętrza 1960/昭和35 na wskroś zestaw K. Tange wyobrażenie rozwoju miasta na wielkich osiach do wnętrza poprzek Zatoki mogła denuncjować się "wielką utopią"; aliści w dzisiejszych czasach projekt ten wydaje się powiązany realizacji, jakkolwiek w środku odmiennej formie. Cezurą wewnątrz procesie zagospodarowywania terenu zatoki była konstrukcja 東京臨海 Tōkyō Rinkai ("Tokyo Waterfront") - kompleksu mieszkalno-usługowego お台場・有明 Odaiba-Ariake, z pewną przesadą reklamowanego jak "nowe ognisko Tokio". Poszczególne wyspy, usypane zbyt linią dawnego wału odaiba, połączone są siecią tuneli także mostów drogowych oraz kolejowych, w środku tym autostradą. Ekspansja miasta na terytorium Zatoki jest prowadzona do tej pory do wnętrza postaci zagospodarowywania wielu wolnych terenów na poprzednio powstałych wyspach także tworzenia nowych.
Innym kierunkiem ewolucji miasta jest ciągła intensyfikacja wykorzystania terenu. Tradycyjny prototyp "nisko-gęsto" zmienił się w środku wielu miejscach wewnątrz gęstą zabudowę średniowysoką (do 10 pięter). Dominującym względem decydującym o intensywności jest rachunek ekonomiczny, oraz nie wzór zabytkowa czyli architektoniczna (symptomatyczna była rozwalenie wewnątrz 1968/昭和43 r. "Hotelu Imperial" F. L. Wrighta). Od lat 70. XX w. buduje się wieżowce. Pierwszą dzielnicą wysokich biurowców stało się zachodnie Shinjuku (Nishi-Shinjuku). W 1991/平成3 powstała w tym miejscu dwuwieżowa włości magnackie władz Tōkyō-to (tzw. 都庁 tochō; proj. K. Tange), wysokości 243 m. W śródmieściu, na terenach dawnego dworca towarowego JR Shimbashi-Shiodome, okręg wieżowców powstała na przełomie wieków. Roppongi stało się miejscem lokalizacji dwóch gigantów: Roppongi Hills (六本木ヒルズ, 2003/平成15, 238 m) plus Tokyo Midtown (東京ミッドタウン, 2007/平成19, 248 m). Stanowią one kompleksy wielofunkcyjne, godząc biura z kulturą dodatkowo rozrywką. Dzielnicą jeszcze wyższej zabudowy staje się też śródmiejskie Marunouchi. W trosce o spójność pośród wysoką dostępnością, zaś intensywnością wykorzystania terenu, skupiska wieżowców lokalizowane są przede wszystkim w środku sąsiedztwie ważniejszych dworców kolei JR (np. Shinjuku, Ikebukuro, Shiodome, Shinagawa, Akihabara). Mimo to Tokio pozostaje metropolią o względnie niskiej gęstości zaludnienia - też w środku obszarze centralnym, co jest nie raptem efektem exodusu ludności wypieranej wskroś funkcje komercyjne, aliści też wynika z zachowania się na wielu obszarach tradycyjnej jednorodzinnej zabudowy. Poza obszarem zniszczonym na przestrzeni wojny, średniowysoka zabudowa powstała w szeregu przypadków ledwie wzdłuż głównych ulic i skrywa dzielnice tradycyjne na tyłach.
Problem śródmieścia. Proces różnicowania się również specjalizacji dzielnic doprowadził do powstania układu policentrycznego, w środku którym historyczne śródmieście (Ginza, Kyōbashi, Nihombashi) stało się dzielnicą przede wszystkim biurowo-handlową, sąsiednie Marunouchi - jeno biurową. Wydaje się ono tracić wewnątrz konkurencji z nader ożywionymi dzielnicami również "podcentrami" położonymi na linii Yamanote, przede wszystkim Shinjuku (dzielnica rozrywki dodatkowo biur), Shibuya (przede wszystkim rozrywka), i mniejszym stopniu Ikebukuro, Meguro. Żadna z wielkich sal koncertowych nie została zbudowana do wnętrza starym śródmieściu. Nawet do wnętrza kategorii eleganckiego handlu Ginza ma rosnącą konkurencję wewnątrz okolicach Harajuku oraz bulwaru Omote-sandō. Specyfikę śródmieścia ilustrują dane demograficzne: trzy dzielnice centralne, Chiyoda, Chūō również Minato mieszczą wewnątrz nocy 268 tys. osób, w trakcie podczas gdy zbytnio dnia przebywa wewnątrz nich 2 341 tys. osób.[12] Tak wielka różność pośród dzienną oraz nocną populacją główny punkt nie ma odpowiedników gdzie indziej w środku metropoliach oraz przyczynia się do przeciążenia układu transportowego miasta. Miasto popiera w takim razie lokalizację do wnętrza śródmieściu wielkich kompleksów mieszkaniowych, które, ze względu na szczupłość dostępnego miejsca, kształtowane są jak zabudowa wysoka.