Mimo specjalizacji funkcjonalnej niektórych fragmentów śródmieścia, układ miejska Tokio - w charakterze wielu innych w zamian japońskich - pozostaje wielofunkcyjna. Chociaż zdarzają się dzielnice bogate, to nie ma dobitnie ukształtowanych enklaw biedy, charakterystycznych na rzecz wielu zamiast krajów rozwiniętych. Nie ukształtowały się one poniekąd do wnętrza osiedlach dużych bloków mieszkalnych; buduje się je nadal, cyklicznie w charakterze priorytetowe inwestycje do wnętrza eksponowanych punktach miasta.
Przestrzeni Tokio nie odbiera się w poprzek strukturę "okręgów specjalnych" (pozostają one poniekąd sztucznym tworem administracji[13]), atoli wskroś specyfikę formy plus funkcji niektórych "sąsiedztw" - mniejszych dzielnic o wyróżniającym się charakterze. Raczej nie pokrywają się one z podziałem administracyjnym. Mentalną topografię miasta tworzą "sąsiedztwa", nazwy ważniejszych skrzyżowań, stacje kolejowe, charakterystyczne budynki innymi słowy sklepy, oraz poniekąd przystanki autobusowe (każdy ma swoją nazwę).[14]