U schyłku II wojny światowej miasto zostało od nowa zniszczone wskroś bombardowania, zwłaszcza wskroś wielgachny pożoga wywołany amerykańskim nalotem dywanowym 10 III 1945/昭和20 r. Zginęło z okładem 100 tysięcy osób, więcej niż wewnątrz wybuchach bomb atomowych wewnątrz Hiroszimie również Nagasaki. Ludność prefektury, licząca w środku 1940 r. 7,35 mln zmalała do wnętrza 1945 do 3,5 mln. Powojenny przyrost ludności, potęgowany imigracją (上京 jō-kyō - dryf do stolicy, w charakterze do "ziemi obiecanej"), postępował szybko: wewnątrz 1962/昭和37 r. prefektura liczyła uprzednio z okładem 10 mln mieszkańców. Oba kataklizmy dodatkowo kolejne odbudowy przyczyniły się do tego, że wschodnie oraz centralne obszary śródmieścia mają w wyższym stopniu symetryczny szyk kwartałów plus więcej szerokich ulic, niż obszary zachodnie. Tokio jest zasadniczo miastem o nowej zabudowie, co więcej większość zabytków musiało egzystować odbudowanych - zwykle w środku starych kształtach, jednak wewnątrz nowej konstrukcji (np. Sensō-ji).
Do lat 50. Tokio było siedzibą amerykańskich wojsk okupacyjnych. Rezydowały one m.in. na terenie dawnego placu ćwiczeń wojskowych w środku 代々木 Yoyogi, przylegającego do Świątyni Meiji. W 1964/昭和39 przestrzeń ten stał się głównym terenem olimpijskim, oraz wewnątrz 1967/昭和42 otwarto w tym miejscu Park Yoyogi.
Widocznym wyrazem modernizacji miasta po wojennych zniszczeniach była zabudowa z niepalnych materiałów, doskonale większej skali, wewnątrz formach modernistycznego "stylu międzynarodowego". Organizacja Olimpiady letniej wewnątrz 1964 spowodowała przyśpieszenie inwestycji, przede wszystkim do wnętrza urządzenia sportowe - powstał wtedy m.in. całokształt stadionów w środku Yoyogi (wybitne utwór modernizmu arch. 丹下健三 Kenzō Tange) i ważne inwestycje komunikacyjne. Symbolem tych ostatnich była sieć miejskich dróg ekspresowych, prowadzonych na estakadach (wyjątkowo wewnątrz tunelach), tzw. Shuto Kōsoku-dōro. Trasy, budowane w środku korytarzach kanałów dodatkowo rzek tokijskich, właściwie usunęły ze śródmieścia ten skostniały żywioł jego pejzażu. Innym symbolem była szereg jednoszynowa Tōkyō Monorail do lotniska Haneda. Jednocześnie znacznie przyśpieszono budowę metra, którym, co do jednego z rozwijaną siecią autobusową, do 1972/昭和47 r. zastąpiono tramwaje.
W okresie boomu gospodarczego ondulacja urbanizacja terenów zewnętrznych. Na południowym zachodzie odkąd Tokio, teoretycznie na obszarze w miejsce Kawasaki także Jokohama, kolumna prywatna Tōkyū rozpoczęła po 1953/昭和28 zabudowę pasa zurbanizowanego wzdłuż planowo zbudowanej linii - tzw. 多摩田園都市 Tama Den'entoshi ("Miasto-Ogród Tama"), dziś zona ten wybiega na ok. 20 km od chwili granic Tokio. Również inne los prywatne zaangażowały się wewnątrz realizacja deweloperską. Prefektura Tokio podjęła zaś do wnętrza 1965/昭和40 r. znaczny zarys budowy miasta satelitarnego "Tama New Town" (p. niżej).